We hebben hier met een groep van 14 hollandse vrouwen van 50 – 70 jaar, een hele discussie gehad over discriminatie. Wat blijkt?
Wij schijnen niet te discrimineren op afkomst, huidskleur, sekse, seksuele voorkeur, leeftijd, handicap of ziekte, religie of intelligentie. Wij hebben over het algemeen de instelling dat wat je achter je eigen voordeur doet, niemand iets aangaat, tenzij je iemand lichamelijk letsel toebrengt. Dus je mag wat ons betreft elk geloof aanhangen, als tarzan en jane aan de chandelier hangen of naakt door het huis banjeren, zo dom zijn als het achtereind van een varken, of superintelligent zijn en er nog niets van snappen.
Maar wij trekken wel degelijk een streep. Zodra iemand voor overlast zorgt is voor ons de grens snel bereikt.
Wij houden niet van diefstal en inbraak en vandalisme: blijf met je poten van andermans spullen af! Wij houden niet van smeerlapperij: houdt de straten schoon (dus ook geen hondenpoep), niet alle graffiti is kunst, wildplassen is voor kleine kinderen, niet voor volwassenen, en breng je oude zooi gewoon zelf naar de gemeentereiniging. Wij houden niet van kleineren, bewust kwetsen of iemand zwart maken, seksuele intimidatie, of van mishandeling: nee is nee, en blijf met je poten van andermans lichaam af! Wij houden best van gezellige buurtfeestjes, maar niet elk weekend met knetterharde head-banging muziek.
Over het algemeen zijn wij redelijk tolerant. Maar weet je waar we allemaal een hekel aan blijken te hebben?
Arrogant gedrag, drammerig en ongeduldig zijn, je beter voordoen dan je bent, altijd maar het slachtoffer uithangen, altijd kritiek hebben op anderen, het altijd beter willen weten, de waarheid verdraaien, je superieur voelen aan het andere geslacht, ikke, ikke, ikke, bemoeizuchtig zijn, anderen jouw mening opdringen.
Wil dit zeggen dat wij niet discrimineren? Ja wel hoor, wij discrimineren wel degelijk: wij hebben een verschrikkelijke hekel aan asociaal gedrag.
Bij de kassa van een supermarkt stelt de jonge caissière mij voor, dat ik voortaan mijn eigen boodschappentas meebreng, in plaats van een plastic tas te kopen. “Want plastic tassen zijn niet goed voor het milieu”, zo zegt ze. Ik verontschuldig me en leg haar uit: “Wij hadden dat groene gedoe niet toen ik jong was!” De caissière antwoordt: “Ja, en dat is nou juist ONS PROBLEEM vandaag-de-dag: JULLIE generatie maakte zich niet druk om het milieu te sparen voor de toekomstige generaties!”
Ze heeft gelijk, onze generatie had dat groene gedoe niet in onze dagen.
Toen hadden we melk in flessen, frisdrank in flessen en bier in flessen, die we leeg en omgespoeld terug brachten naar de winkel. De winkel stuurde deze dan terug naar de fabriek en in de fabriek werden deze flessen gesteriliseerd en opnieuw gevuld. Wij deden echt aan recycling.
Maar we deden niet aan dat groene gedoe in die tijd!
Wij liepen trappen, omdat we niet over roltrappen en liften beschikten in elk gebouw. Wij liepen naar de supermarkt en verplaatsten onszelf niet iedere keer in een 200 PK machine, als we 2 blokken verder moesten zijn.
Maar ze heeft gelijk: wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd!
Baby luiers gingen in de kookwas, omdat wegwerpluiers niet bestonden. We droogden onze kleren aan de lijn en niet in een energieverslindende machine die continu 220 volt verbruikt. Wind- en zonnen energie droogden onze kleren echt – vroeger, in onze dagen. Kinderen droegen de afdankertjes van oudere broers en zussen en kregen geen gloednieuwe kleren.
Maar de jonge dame heeft gelijk! Wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.
In die tijd hadden we – misschien – één tv of radio in huis en niet een op elke kamer. De tv had een klein schermpje, ter grootte van een zakdoek en niet een scherm ter grootte van een kamerwand. In de keuken werden gerechten gemengd en geroerd met de hand, omdat we geen elektrische apparaten hadden die alles voor ons deden. Wanneer we een breekbaar object moesten versturen per post, dan verpakten we dat in een oude krant ter bescherming en niet in piepschuim of plastic bubbeltjes folie. In die tijd gebruikten we geen motor maai apparaat op benzine als we het gazon maaiden. We gebruikten een maaier die geduwd moest worden en functioneerde op menselijke kracht. Wij sportten door te werken, zodat we niet naar een fitnessclub hoefden te gaan om op ronddraaiende loopbanden te gaan rennen, die werken op elektriciteit.
Maar ze heeft gelijk. Wij hadden dat groene gedoe toen niet.
Wij dronken uit de kraan wanneer we dorst hadden, in plaats van uit een plastic fles, die na 30 slokken wordt weggegooid. Wij vulden zelf onze pennen met inkt, in plaats van elke keer een nieuwe pen te kopen. Wij vervingen de mesjes van een scheermes, in plaats van het hele ding weg te gooien alleen omdat het mesje bot is.
Maar, wij hadden dat groene gedoe niet in onze tijd.
Mensen namen de trein of een bus en kinderen liepen of fietsten naar school in plaats van hun moeder als 24-uurs taxi servicedienst te gebruiken. Wij hadden 1 stopcontact per kamer en niet een heel arsenaal aan stekkerdozen en verlengsnoeren om een dozijn apparaten van stroom te voorzien. En wij hadden geen geautomatiseerde gadgets nodig om een signaal op te vangen van een satelliet die 2.000 mijl verderop in de ruimte hing, zodat we contact konden leggen met anderen om uit te vinden waar de dichtstbijzijnde pizzatent zich bevindt.
Maar is het niet in-en-in triest dat de huidige generatie klaagt over hoe verspillend wij ‘oudere mensen’ waren, gewoon omdat wij ‘dat groene gedoe’ niet hadden in onze tijd?
Meten met 2 maten is een gezegde dat je tegenwoordig weer veel hoort. Als jij als rechtgeaarde Hollander iets doet wat niet door de beugel kan, kan je daarvoor gestraft worden. En soms zijn de straffen niet mals. Als jij als links georiënteerde Hollander iets doet wat niet mag, dan mag je een cursus woedemanagement gaan volgen. Als de allochtoon iets heeft uitgehaald – wat vaak nog vele malen erger is – dan wordt het afgedaan met nietszeggende bewoordingen ’als in de war’ of ‘daar kan hij niets aan doen’ en zelfs de ‘suikerpatiënt’ wordt als argument gebruikt om maar aan straf te ontkomen.
Ongelijkheid valt tegenwoordig wel heel erg op.
Hoe wrang is het als jij jaren op de wachtlijst staat voor een kamer of een huis, en de allochtoon die hier net gearriveerd is, krijgt een eengezinswoning aangeboden, waar ze zelfs niet eens tevreden mee zijn. Hoe wrang is het dat onze ouderen eenzaam voor zichzelf moeten zorgen, terwijl gelijktijdig de thuiszorg omvalt wegens bezuinigingen. Hoe wrang is het dat steeds meer families afhankelijk zijn van de voedselbank, terwijl dagelijks bergen voedsel worden weggegooid. Hoe wrang is het dat een gepensioneerde vrouw 4 maanden de gevangenis in moet voor het stelen van eten omdat ze vergaat van de honger. Hoe wrang is het dat miljarden van ons belastinggeld naar het buitenland gaan en tegelijk onze ziekenhuizen omvallen omdat er geen geld voor is.
Waar komt die ongelijkheid vandaan.
Wie heeft bepaald dat de inwoners van ons land, de hardwerkenden die belasting betalen, geen recht van inspraak meer hebben. Welke onnadenkende heeft het voor elkaar gekregen om verdragen te tekenen die de ondergang van onze leefstijl inluiden. Jongeren die nog geen idee hebben van de werkelijkheid maken de leefbaarheid in ons land nog moeilijker met hun spijbelmarsen. Bomen die ons van voldoende zuurstof voorzien, worden massaal gekapt voor biomassa. Brandstof voor ons vervoer wordt onbetaalbaar, maar wie realiseert zich dat het nou juist vaak de autorijders zijn die werken en dus belasting betalen. Als het straks niet meer te betalen is, dan wordt er niet meer gewerkt, komt er geen belastinggeld binnen, en dan?
En als je dan de verantwoordelijke aanspreekt over al die ongelijkheid, dan word je afgescheept met nietszeggende voorgekauwde praatjes.
Zoveel mensen, zoveel meningen. Er wordt ons heel veel aangepraat. Oplossingen door zelfbenoemde klimaatkenners kosten de gemeenschap zoveel geld dat het gewoon niet te betalen is. Terwijl met een paar maatregelen al een stap in de goede richting kan worden gezet.
De jeugd die zo nodig wil klimaatspijbelen moet zichzelf maar eens langdurig in de spiegel kijken. Want zij zijn mede de oorzaak van het overbodige afval. De koopzieke mens wil een hele hoop, maar er niet veel voor betalen. En dus wordt goedkope troep uit China en dergelijke landen in dikke lagen plastic hier naartoe gevlogen. Als je echt klimaatbewust wilt zijn, denk dan eens goed na waar je je spullen koopt. Maar niet alleen dat, veel van de jeugd denkt dat alles maar gratis is, dat het in de berm gooien van afval niet hun pakkie aan is. Dat het achterlaten van onnoemelijk veel troep op het festivalterrein vanzelf wordt opgeruimd. Ze zouden zich eens moeten realiseren hoeveel dat kost, en dat het toch echt uit de portemonnee van hun ouders betaald moet worden. Je kan er natuurlijk ook voor kiezen om een telefoon te kopen die iets langer dan 2 jaar meegaat, en die gewoon gerepareerd kan worden als er iets stuk gaat, in plaats van een goedkope wegwerptelefoon.
Dus voordat de jeugd zich gek laat maken voor het behoud van het milieu moeten ze eerst maar eens leren hoeveel geld alles kost.
Terwijl de volwassenen hun kinderen beter horen op te voeden, zullen zij toch ook echt eens naar hun eigen houding moeten kijken. Kinderen zijn prima in staat om zelf naar school te wandelen of te fietsen. Dat Hollandse regenbuitje kunnen ze echt wel tegen. En op de fiets naar de sportschool levert fysiek gezien meer op dan er met de auto naar toe rijden. Dat onsje worst bij de slager hoeft echt niet op een plastic schoteltje, met tussen elke 2 plakjes worst een plastic velletje, in een plastic zakje, en vervolgens in een plastic tas mee naar huis. En die groenten hoeven ook echt niet allemaal apart verpakt in een plastic zakje. Of het brood van de bakker, dat kan best in een papieren zak.
Plastic helemaal uitbannen? Nee natuurlijk niet, er zijn voldoende toepassingen die echt een verrijking kunnen zijn.
De overheid moet een betere manier verzinnen om al het overbodige afval op een goede en betaalbare manier te verwerken. Met het recyclen in ons land lopen we ver voorop maar het kan altijd beter. Nog steeds wordt afval bij elkaar gegooid en doet zo de inspanningen van het gescheiden afval verzamelen te niet. Het ouderwetse ‘eens in de zoveel tijd’ ophalen van huisraad is in vele gemeenten wegens geldgebrek stopgezet. Terwijl het voor het milieu zo vele malen beter zou zijn als dat weer in ere werd hersteld. Beter 1 vrachtwagen in de week die zijn rondje rijdt, dan 100 auto’s per dag die naar de gemeentereiniging moeten rijden om daar 1 of 2 afgedankte artikelen af te geven. Dus als het de overheid echt menens is om iets voor het klimaat te doen, zal het eerst goed moeten nadenken over dit soort kostenbesparingen. Kostenbesparingen die misschien op korte termijn goed zijn geweest voor de begroting van de gemeenten maar op de lange termijn ons veel meer gaan kosten.
Oh er zijn zoveel voorbeelden te verzinnen om dit klimaatakkoord naar de prullenbak te verwijzen en het gezonde verstand te laten prevaleren. Kijk eens in de spiegel en zoek naar je eigen mogelijkheden.
Ik stap vanmorgen bij de supermarkt mijn auto weer in en slaak een diepe zucht. Hè, hè, klaar met de boodschappen en alle kadootjes zijn ook binnen.
Met het dichtslaan van het portier valt het kadootje voor mijn schoondochter van de achterbank af in honderd stukjes. Een heerlijke geur komt mij tegemoet. Jammer Patty, daar ging jouw kadootje.
Gauw de doos van het kadootje van mijn jongste kleindochter gepakt en alle glasscherven in de plastic opbergbak gestopt. Sorry Esmee, daar ging jouw kadootje.
Omdat het een kleverige boel was geworden heb ik het kadootje voor mijn zoon snel uitgepakt en met een prachtige nieuwe handdoek de boel een beetje opgedept. Spijtig voor jou Joey, maar daar ging jouw kadootje.
Het was een heerlijk geurende bende alles bij elkaar en ik heb het kadootje voor mijn andere schoondochter ook maar uitgepakt en alle troep in het dekbedhoes gewikkeld. Super verdrietig voor Natalie, maar daar ging jouw kadootje.
Een beetje verdrietig en boos sloeg ik het portier nogmaals hard dicht en jawel hoor, daar ging het kadootje voor zoon nummer 2 de bank af. Heel sneu voor Danny, want daar ging jouw kadootje.
Misselijk van de 2 verschillende geuren en met tranen die net niet uit mijn ogen stroomden van frustratie heb ik het kadootje voor mijn man uitgepakt, een heerlijk dikke trui, want ik stond inmiddels te bibberen van de kou. Sorry Nico, daar ging jouw kadootje.
Als laatste heb ik het kadootje voor mijn tweede kleindochter uitgepakt en heb de hele zooi ingepakt met stukjes papier, tape en versieringen. Sorry Celina, daar ging jouw kadootje.
Nu ligt er een grote berg onder de kerstboom, de geur van alcohol en parfum komt je tegemoet. Prettige kerstfeest jongens. Ik ga maar naar bed. Daar kan tenminste niets fout gaan. 😦
Ik begeef mij zo nu en dan in de wereld van twitter. Wow, wat kunnen sommige mensen schelden zeg. En wat kunnen heel veel mensen slecht schrijven. In het fenomeen twitter kan je je lekker, en redelijk anoniem uitleven. En wat is er nu heerlijker dan even flink ranten op iemand of een onderwerp. Ik doe er zelf net zo gemakkelijk aan mee. Heerlijk even kort in 280 tekens laten merken dat je het ergens niet mee eens bent. Of wel, dat kan natuurlijk ook.
En dan na een paar dagen ranten ga je bij jezelf te rade. Schiet je er nou iets mee op. Lucht het je op. Heeft het toegevoegde waarde, of sowieso waarde. Wordt er iemand wijzer van mijn commentaar. Is er wel iemand die het leest. Blijft er iets van hangen bij anderen. Doe je het wel voor jezelf.
7 vragen, 5 x keer nee en 2 x ja.
Dan komt de hamvraag: ga ik hiermee door. Laat ik mezelf opfokken door mensen die geen idee hebben waarover ze praten (schrijven). Laat ik mezelf verleiden tot het maken van dezelfde soort opmerkingen waar ik me eigenlijk aan erger. Hoe lang kan ik de nog neiging onderdrukken om een stuk zeep te plaatsen onder elke topic waar scheldwoorden in voorkomen. Hoe lang zal het duren voordat ik dan zelf nijdig achter de computer kruip om links en rechts iedereen om zijn oren te slaan. Is het iets waard.
NEE, NEE, NEE In het tijdperk van 45 seconden twitterfame is het de moeite en de stress niet waard.
Betekent het dan dat ik meningloos ben? Welnee, maar soms mag je een mening best voor jezelf houden. En als je het dan echt niet kan laten, dan zijn er wel betere media om een daadwerkelijk goed onderbouwde mening te uiten.
Ik ben van de zomer op vakantie geweest in het kleine dorp Oranje en was verbaasd over de hoeveelheid mensen op een kluitje. Dát kan niet. Ze vervelen zich te pletter. Er is niet veel te doen. Als ik de hele dag niets om handen zou hebben, zou ik waarschijnlijk ook boos worden. We kunnen de verantwoordelijkheid van 1400 vluchtelingen niet op de schouders van 140 inwoners leggen. Verdeel alle vluchtelingen over 393 gemeentes: een paar gezinnen en vrijgezellen per dorp en meerdere over de grote steden en het probleem lost zich vanzelf op. Volgens een hele simpele berekening kunnen we zonder meer 80.000 mannen, vrouwen en kinderen plaatsen. Want ga me nu niet vertellen dat steden als Amsterdam of Rotterdam niet in staat zijn om 80 gezinnen en 80 vrijgezellen te herbergen. En in elk dorp staat er wel een huisje leeg. In elk dorp is er wel een slager of bakker die wat hulp kan gebruiken. Al kan hij maar een loopjongen een paar centjes laten verdienen. Er zijn vele scholen die op het punt staan gesloten te worden vanwege te weinig leerlingen, die kinderen kunnen we daar toch gemakkelijk bij plaatsen? En als er dan toch nog te weinig kinderen zijn om de school te vullen dan kunnen onze leraren al die vluchtelingen toch wel Nederlandse taalles geven?
Is dat nou zoooooo moeilijk.
Het Nederlandse volk wil niet egoïstisch zijn, maar een eerlijke verdeling van alle rijkdommen (lees hier ook maar vrijheid). Ja, we realiseren ons heus wel dat een land regeren niet eenvoudig is. Soms moet je keuzes maken die niet iedereen leuk vindt. Maar het is nu wel heel erg scheef getrokken.
We hebben de regering niet aangesteld om schulden te maken, dus zorgvuldig omgaan met de beschikbare middelen is een eerste zorg. En ik geef liever een beetje geld aan die vluchteling die alles verloren heeft, dan zovele miljoenen voor een militaire actie elders in de wereld.
Is mijn verhaal zwart/wit? Natuurlijk, maar ik moet toch ergens beginnen.
Er zijn niet veel mensen meer die het zich kunnen herinneren, maar tijdens de Tweede Wereldoorlog was Nederland ook verdeeld in 3 kampen.
Er was een deel dat zich niet zomaar bij de ‘veroveraar’ neerlegde en zij vochten terug. Waren dat de stoere mannen en vrouwen die het beste voorhadden met ons moederland? Misschien. We blijven ze uiterst dankbaar dat ze het op z’n minst hebben geprobeerd.
En velen gingen dood
Er was een deel dat zich apathisch terugtrok en ‘op hoop van zege’ afwachtte. Waren dat de angsthazen? Welnee, dat waren de gewone mannen en vrouwen die geen andere uitweg hadden dan te blijven. En de meesten gingen gewoon door met het dagelijkse leven. De bakker bakte zijn brood, de boer molk zijn koeien.
En velen gingen dood
Er was een deel dat vluchtte naar overzees land. Waren al die Nederlandse vluchters die naar Canada vertrokken gelukszoekers? Welnee, dat waren gewoon hardwerkende Hollanders. Zij hadden het geluk dat ze genoeg geld hadden gespaard voor die lange en dure overtocht. Kwamen zij allemaal terug nadat de oorlog was afgelopen? Welnee, velen bleven en hebben een bestaan elders opgebouwd. Vonden de Canadezen dat erg? Welnee, die waren allang blij dat er zoveel hardwerkende mensen bijkwamen.
Waarom zij wij dan nu zo achterdochtig over de stroom van vluchtelingen die Europa binnenkomen? Waar komt het idee vandaan dat alle Syriërs arme mensen zijn? Syrië was een redelijk welvarend land voordat de burgeroorlog uitbrak. Ze hadden huizen, werk en net zo makkelijk toegang tot internet als wij. Zijn wij zo verwend dat we onze rijkdom (lees vrijheid) niet durven te delen? Zijn wij ineens zo afgestompt dat wij niet meer open staan voor andersdenkenden? Nederlanders staan erom bekend dat zij geen vooroordelen hebben en tolerant zijn. Is dat zomaar veranderd? Natuurlijk zullen er rotte appels zitten onder de stroom van vluchtelingen. Maar ach: hoeveel rotte appels kunnen we onder de Hollanders tellen?
Dus voordat je oordeelt over de vluchtelingen, vraag jezelf eens af of jij de moed zou hebben om te vechten tegen een extreem regime of tegen een extreme geloofsovertuiging.
En je gaat dood
Of zou je apathisch in een hoekje kruipen en hopen dat het snel over zal gaan.
En je gaat dood
Of misschien zou jij wel een van die mensen zijn die huis en haard (oh nee, dat heb je niet meer, dat is allang kapotgeschoten) verlaten en vluchten naar een betere plaats.
Het gaat er niet om of de vluchtelingen welkom zijn of niet. Want we voelen allemaal met ze mee. We moeten een oplossing zien te vinden om al die mensen onderdak te geven. Een boterham om te eten en de mogelijkheid die boterham zelf te verdienen. Honderden steuntrekkende Hollanders vertikten het om in de kassenbouw te werken, misschien zijn er wel honderden vluchtelingen die hun hart en ziel zouden willen geven voor een baantje. En hoe we dat moeten bekostigen? Gewoon de steun intrekken van die Hollanders die geen zin hadden om hun handen uit de mouwen te steken.
Is dit een zwart/wit verhaal? Natuurlijk, maar ik moet toch ergens beginnen. Er zijn 393 gemeenten in Nederland, als we in elk dorp en in elke stad nu een klein beetje ruimte maken, dan komen we er wel. En weet je, het is veel gemakkelijker om voor een paar gezinnen te zorgen, dan honderden mensen op een kluitje in de gaten te houden.
Maar wat … maar wat … En dan komen de opmerkingen en de vragen. Maar wat … Maar wat …
Als de rust is weergekeerd zullen velen terug naar huis gaan, omdat hun familie dáár is, hun hart dáár is. En langzaam aan zullen de littekens helen, de bitterzoete herinneringen aan Holland vervagen.
Tenzij ze het gevoel hebben ook dáár niet meer thuis te zijn, dan blijven ze uit noodzaak hier. En dan zullen ze hier een nieuw leven opbouwen.
En alle vluchtelingen uit zogenoemde ‘veilige’ landen dan?
Kan jij van een afstandje zien hoe goed of slecht zij het hebben gehad in hun eigen land? Weet jij zeker dat ze niet vervolgd werden om hun geloof of om hun geaardheid? Ben je ervan overtuigd dat de medewerkers die dit moeten toetsen een kristallen bol hebben?
Ja, ja, alle economische vluchtelingen moeten zo snel mogelijk terug naar huis. Daar heb je deels gelijk in. Maar als die vluchteling hier nu eens een opleiding kan volgen, zodat hij ‘beter wetend’ terug kan keren naar zijn land om daar de boel op orde te brengen. Zijn we dan niet uiteindelijk beter af?
De tijdelijke maatregelen die we treffen voor al deze vluchtelingen moeten gericht zijn op educatie. Niet persé de Nederlandse taal of strikte inburgeringscursus in Nederland, maar gewoon algemene scholing. Scholing voor de vrouwen zodat zijn onafhankelijk kunnen zijn, hun land weer kunnen opbouwen, en het vertrouwen hebben dat zij net zoveel waard zijn als de mannen. Scholing voor de mannen zodat zij met hun eigen handen hun land weer kunnen opbouwen in de wetenschap dat de vrouwen achter hen staan als sterke vrouw en niet als slaaf. Stuur ze verplicht naar school. Houdt daar toezicht op.
Dan hebben we geen privébussen nodig om het tuig van A naar B te brengen.
Want wat we niet moeten doen is het zomaar klakkeloos accepteren dat zij ‘niet beter weten’. Als ze in hun eigen land zoveel rotzooi zouden trappen, dan hadden ze allang vastgezeten. Hier zouden we het ook niet mogen toleren. Elk land heeft zijn regels.
Een menswaardig bestaan is wel het minste wat we de vluchtelingen in de tussentijd kunnen geven. Echter voor niets gaat de zon op. Ook zij moeten de wil tonen om te werken voor hun bestaan. Geef ze die gelegenheid.
Hollanders zijn rare mensen. Als je ze iets op een vriendelijke manier vraagt, zeggen ze negen van de tien keer ja hoor, natuurlijk. Maar als je drammerig iets eist, dan gaan de hakken in het zand. In dit geval de Friese klompen. Ook als je een statement maakt die volgens de nuchtere Hollander nogal dwingend overkomt, zal je merken dat ze je met een opgetrokken wenkbrauw bekijken, vervolgens de schouders ophalen en denken: je bent gewoon gek. Om vervolgens te doen wat moet worden gedaan.
Jenny Douwes krijgt van mij het gelijk aan haar kant.
Als ik het idee heb dat mijn kinderen gevaar lopen, zou ik alles uit de kast halen om ze te beschermen. Want als ouder is dat je eerste taak. Wat er ook voor argumenten aangebracht worden, ja maar … ja maar … Ik zal elke wet overtreden om mijn kinderen voor gevaar te behoeden. En er is geen rechter, geen officier van justitie, geen burgemeester, geen agent die mij zal tegenhouden.
Zou er een andere mogelijkheid zijn geweest?
Nee, want de anti-zwarte pieten beweging heeft ervoor gekozen om op gewelddadige wijze een kinderfeest te verstoren. De woordvoerder lijkt een aimabele man die, zoals wel vaker met geradicaliseerde mensen, zijn zachte kant toont door graag te schermen met mooie woorden. Hij is een dichter. Hij geeft telkens aan om in gesprek te willen gaan, maar hij kan geen redelijke partij vinden die bereid is zijn leugens aan te horen, laat staan te bevestigen. Op mij komt hij over als een mislukt mens. De negatieve ervaringen uit zijn jeugd projecteert hij nu op zijn kinderen. Terwijl zijn kinderen hoogstwaarschijnlijk denken: pa, hou nou eens op met zeuren, want je maakt het alleen maar erger.
De dubieuze rol die de burgemeester van Dongeradeel in de hele pietenaffaire heeft gespeeld is op zijn minst onsmakelijk te noemen. Een groep die op de terroristenlijst van de AIVD staat uitnodigen op een kinderfeestje is toch wel een van de domste beslissingen die je als bestuurder kan nemen. Nu maken we allemaal wel eens een verkeerde keuze, maar in dit geval is het een keuze die verstrekkende gevolgen voor heel veel mensen heeft gehad. En in de politiek is dit laakbaar.
De strafmaat
Er is voor ongeveer 4000 uur aan straf gevraagd door de officier van justitie (ovj). Daar waar in vergelijkbare gevallen hooguit een boete wordt uitgeschreven, denkt de ovj slim te zijn door geen geldstraffen en boetes te eisen maar werkstraffen, en als die niet worden uitgevoerd, gevangenisstraf. De ovj is bij voorbaat al op de stoel van de rechter gaan zitten door een oordeel te vellen over de pietendiscussie, terwijl de aanklacht verkeersveiligheid en het hinderen van een demonstratie behelst. Ik denk dat de ovj hiermee zijn hand heeft overspeeld.
Mocht de rechter van mening zijn dat de ovj gelijk heeft, en de Blokkeerfriezen veroordeelt tot de gevraagde eisen, dan zal heel Nederland op zijn kop staan. Burgerlijke ongehoorzaamheid zal dan niet langer een zeldzaam fenomeen zijn, maar orde van de dag. Want daar waar de allochtone inwoners van Nederland blijkbaar hun gang kunnen gaan zonder tot de orde te worden geroepen, mogen Hollanders nog niet een centimeter over de afgebakende lijnen heen stappen. De rechter zou eerst beter een cursus spreekwoorden en gezegdes kunnen volgen. Misschien dat “gelijke monniken, gelijke kappen” dan weer in zijn waarde hersteld kan worden. Het kijken naar de achtergrond van de allochtonen bij het nemen van een rechtsbeslissing, begint een groteske vorm aan te nemen. Hij is zo zielig , hij heeft een slechte jeugd gehad.
Het roze fietsje
Een jongeman komt voor de rechter Hij moet zich verantwoorden voor zijn daad In plaats van spijt te betuigen echter Komt hij met een verhaal van zijn daad
Toen hij nog maar een kleine jongen was Kreeg hij alles wat zijn hartje begeerde Hij was altijd vrolijk en in zijn sas Er was helemaal niets wat hem deerde
Hij hoefde niets te vragen aan zijn mam Het stond zomaar voor hem klaar Of het nu speelgoed was of een boterham Niets was te dol of te raar
Maar jongeman, zei de rechter ongeduldig Hoe kwam je dan toch op het slechte pad Was je dan zo onzorgvuldig Dat zelfs je mam geen invloed op je had
Nee meneer, mijn mam is de liefste van allemaal Ze heeft altijd alles voor mij gedaan Ze spreekt zelfs onze jongenstaal Ze heeft immer voor me klaargestaan
En toch heb ik een slechte jeugd gehad Daar heb ik een trauma van gekregen Want hoe hard ik ook smeekte en bad Ze heeft me nooit een roze fietsje gegeven
Het roze-fietsjes-syndroom bestaat al heel lang. De Hollander heeft eindeloos geduld, maar ook dat kan opraken. Het is vijf-voor-twaalf. Als rechters niet heel snel een aanvaardbare uitspraak doen over vergelijkbare zaken, zal de rechtsstaat verworden tot een groteske onderneming waar niemand meer naar zal luisteren.
Sommige media hebben eveneens een laakbare rol gespeeld is de verslaglegging van de hele affaire. Het toppunt van ranzigheid was het tafelgesprek van Twan Huijs. Jenny Douwes had aangeven dat ze wilde komen praten over de gang van zaken rond het proces van de afgelopen week, maar dat ze absoluut niet aan tafel wilde om een discussie aan te gaan met een extremistisch individu over zwarte piet. Dat werd haar beloofd. En dan zit je met verbazing te kijken hoe Twan een ongemakkelijke situatie creëert door op zijn woord terug te komen, en Jenny voor het blok zet. Een staaltje van stuitende riooljournalistiek. Oh nee, dit heeft natuurlijk weinig te maken met journalistiek. De roddelbladen vallen hierbij in het niet.
Ik stel voor om bij de komende intocht niet alleen het paard van Sinterklaas Amerigo aan te laten treden, maar ook een mooi rasecht fries paard. Haar naam is Jenny Douwes.
Stoppen met roken begint met stoppen te liegen. Liegen tegen jezelf. ‘Ik heb al zooooo vaak geprobeerd te stoppen, maar het lukt niet, ik ben verslaafd.’ ‘Dat komt door die tabaksfabrikanten die er allerlei lekkers in stoppen.’ Ga voor de spiegel staan, kijk jezelf recht in de ogen en zeg: ‘leugenaar!, je bent kampioen smoesjes verzinnen.’
Stoppen met roken is relatief gemakkelijk maar het vergt wat voorbereiding. Begin met het maken van 2 lijstjes. Op het eerste lijstje schrijf je beloningen. Een bos bloemen, een doos bonbons, een etentje, een dagje weg, een verwenweekend … Op het tweede lijstje noteer je het aantal sigaretten dat je op een dag rookt. Om het voorbeeld wat duidelijker te maken ga ik uit van 30 sigaretten. Dat deel je door 3. Dat is 10. De dag deel je in 3-en. Ochtend: van wakker worden tot 1 uur; Middag: van 1 tot 6 uur; Avond: van 6 uur tot slapen.
Dag 1 Je mag in de ochtend maximaal 10 sigaretten roken, evenals in de middag en avond. Als bijvoorbeeld je ochtend sigaretten al om 11 uur op zijn, hoef je maar tot 1 uur te wachten voordat je aan de middagpartij mag beginnen. Dat is best vol te houden. Doe telkens maximaal 10 sigaretten in een doosje en stop de rest diep in je tas of kast. Mocht je al minder hebben gerookt in een dagdeel: goed zo!
Dag 2 Op deze dag mag je maar maximaal 9 sigaretten per dagdeel roken.
Dag 3 Nu verminder je het aantal sigaretten naar 8 per dagdeel. Dat is prima te doen. Het valt haast niet op.
Dag 4 Vandaag ga je naar 7 sigaretten per dagdeel. Heus, je hoeft alleen maar tot 1 uur of 6 uur te wachten voordat je aan de volgende partij mag beginnen, maar je komt er wel doorheen.
Dag 5 Hoera je zit na vandaag al op 6 sigaretten per dagdeel. Je mag jezelf best belonen. Ga naar buiten, een kop koffie op een terrasje doet wonderen.
Dag 6 Vandaag lukt het je om 5 sigaretten per dagdeel te roken. Super.
Dag 7 Het is tijd om van strategie te veranderen. Kijk even goed wat jouw makkelijkste moment van afgelopen week is geweest. In dat dagdeel verminder je je portie met 1 sigaret. Bijvoorbeeld, Ochtend: (makkelijk) 4 sigaretten; Middag (heel moeilijk) 5 sigaretten; Avond (moeilijk) 5 sigaretten. Heb je in de gaten dat je al op 14 sigaretten zit na 7 dagen?
Dag 8 Je gaat weer 1 sigaret verminderen op het volgende dagdeel dat je het niet zo moeilijk vond. Bijvoorbeeld, Ochtend: 4 sigaretten; Middag 5 sigaretten; Avond 4 sigaretten.
Dag 9 Vandaag moet het je lukken om op alle dagdelen tot maximaal 4 sigaretten te komen.
En zo ga je door tot je op dag 21 bent beland.
HOERA !!!!!! In 21 dagen tijd ben je gestopt met roken.
Of toch niet? Nee hoor, hoogst waarschijnlijk ga je op dag 10, of 14 of 16 vreselijk de mist in. En dan rook je zomaar weer 18 sigaretten op een dag (binchroken). Is dat erg? Welnee, je bent en blijft een mens. En zolang je de dag erop wel gewoon je lijstje gaat volgen is er geen man overboord.
AHHHHH !!! En nu komt het belonen. Heb je het een hele dag volgehouden om niet te roken? Beloon jezelf dan met de dingen die op je ‘belonenlijstje’ staan. Klein beginnen natuurlijk, het bosje bloemen voor de eerste dag. Na 3 dagen zonder sigaret een gezellige lunch met vriend of vriendin. Een week volgehouden? Dat levert je zeker wel een etentje in de bistro of de Italiaan op.
En dan is er nog iets wat je moet doen. Het geld van elk pakje sigaretten dat je niet hebt gekocht, stop je in een kistje. Dat probeer je een half jaar vol te houden. Dat kan je zomaar 1000 euro opleveren. En daar kan je dan lekker een weekje van op vakantie.
marnysensation.com 